อัลฟ่า ดอม และตัวแทนมนุษย์ของเขา

เอลล่า

"ฉันขอโทษนะเอลล่า" แพทย์ของฉันพูดเสียงอ่อนโยน "ฉันเกรงว่าคุณเหลือไข่ที่สมบูรณ์อยู่น้อยมาก ตามตรง ปกติฉันจะเห็นตัวเลขแบบนี้ในผู้หญิงที่แก่กว่าคุณสิบหรือสิบห้าปี"

"อะไรนะ?" ฉันพึมพำ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ฉันพยายามตั้งท้องมาหลายปีแล้ว ฉันเพิ่งอายุ 30 ฉันควรจะมีไข่เหลืออีกเยอะ

"ในแง่ของภาวะเจริญพันธุ์ คุณเหลือเวลาน้อยมาก" เธอพูดต่อ "ถ้าคุณอยากมีลูก คุณต้องตั้งท้องก่อนที่รอบเดือนครั้งต่อไปของคุณจะมา"

"รอบเดือนครั้งต่อไป?" ฉันทวนคำ ปากอ้าค้างด้วยความช็อก ฉันรักเด็กมากกว่าอะไรทั้งหมด และถึงแม้มันอาจจะไม่ใช่ความทะเยอทะยานของทุกคน แต่ฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการเป็นแม่

ฉันต้องรีบกลับบ้านไปบอกข่าวนี้กับแฟนของฉัน ไม่มีเวลาให้เสียแล้ว

ฉันกลับถึงบ้านในเวลาอันรวดเร็ว พุ่งเข้าประตูและอ้าปากจะเรียกหาไมค์ แต่ต้องหยุดชะงักกึก ทันทีที่เดินเข้าไปข้างใน ฉันเห็นรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งกับกระเป๋าถือวางอยู่ข้างประตู – ซึ่งไม่ใช่ของฉันแน่นอน

ฉันเงี่ยหูไปทางห้องนอน และท้องของฉันปั่นป่วนเมื่อได้ยินเสียงครางที่ไม่อาจเข้าใจผิด พร้อมกับเสียงตุ้บตั้บตุ้บตั้บ เมื่อเตียงกระแทกกับผนัง แย่ยิ่งกว่าการตระหนักว่าไมค์กำลังอยู่ในนั้นกับผู้หญิงอีกคน คือการรู้ว่าเขาอยู่กับใคร ฉันรู้จักกระเป๋าใบนั้น และฉันรู้จักรองเท้าพวกนั้น – มันเป็นของเคท เพื่อนรักของฉัน

"เฮ้ย เอลล่ามันโง่ชิบหาย" ไมค์หัวเราะ "เชื่อมั้ยว่ามันยังคาดหวังให้ฉันมีลูกกับมันอีก?"

เคทหัวเราะฮึ "มันหลอกตัวเอง ฉันไม่เข้าใจว่านายทนอยู่กับมันมาได้นานขนาดนี้ได้ยังไง"

"ถ้ามันไม่สวยขนาดนั้น ฉันคงไม่เสียเวลากับมันเลย" ไมค์พูดอย่างดูถูก "โชคดีที่ยาคุมฉุกเฉินทุกวันทำให้มันไม่เคยตั้งท้องเลย"

"ยาคุมฉุกเฉินเหรอ?" เคทถาม "นายจัดการให้มันกินโดยที่มันไม่รู้ตัวได้ยังไง?"

"ฉันใส่ลงไปในกาแฟตอนเช้าของมัน" ไมค์หัวเราะชอบใจ ฟังดูภูมิใจในตัวเองเกินไป

สายตาของฉันพลันเห็นเป็นสีแดงไปหมดเมื่อทุกอย่างลงตัวในที่สุด จู่ๆ ก็ชัดเจนว่าทำไมฉันถึงไม่เคยตั้งท้องได้ ทั้งที่มีเซ็กซ์แบบไม่ป้องกันหลายครั้งต่อสัปดาห์มาเป็นปี มันยังชัดเจนว่าทำไมฉันถึงมีไข่เหมือนผู้หญิงอายุ 45 ถ้าคู่ชีวิตสารเลวของฉันแอบให้ยาคุมฉุกเฉินฉันกินทุกวัน – ใครจะรู้ว่ามันอาจสร้างความเสียหายอะไรอื่นต่อระบบสืบพันธุ์ของฉันอีกบ้าง

ก่อนที่จะคิดได้ดีกว่านี้ ฉันดึงสัญญาณเตือนไฟไหม้บนผนัง อยากทำให้คู่ในห้องนอนตกใจกลัวและถูกลงโทษอย่างรุนแรงจนฉันกลัวว่าตัวเองอาจจะทำร้ายพวกมันเมื่อออกมา น้ำพุ่งลงมาจากระบบสปริงเกอร์บนเพดานทันที พร้อมเสียงไซเรนแหลมดังสนั่น และฉันได้ยินไมค์กับเคทร้องอุทานด้วยความตกใจ

ไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาวิ่งออกมาจากห้องนอน หยุดชะงักเมื่อเห็นฉันยืนตระหง่านอยู่ที่ประตู ตาของไมค์เบิกกว้างอย่างน่าขบขัน "คุณกลับมาเร็วขนาดนี้ทำไม?" ไอ้งูนี่กล้าที่จะทำเสียงเหมือนฉันทำให้มันตกใจ ทั้งที่มันเป็นคนแอบไปมาลับหลังฉันมาพระเจ้ารู้ว่านานแค่ไหน มันดูเหมือนจะรู้ตัวว่ามันดูน่าสงสัยแค่ไหนที่มันกับเคทยืนอยู่ในชุดชั้นในและรีบเสริมว่า "เคทมาหาผมเพื่อวางแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดให้คุณ แต่แล้วเราก็ทำกาแฟหกใส่เสื้อผ้าเลยต้องเปลี่ยน"

ความโกรธลุกโชนในเส้นเลือดของฉัน มันคงเชื่อจริงๆ ว่าฉันโง่ถ้ามันคิดว่าฉันจะเชื่อข้อแก้ตัวอ่อนแอแบบนั้น

มันเป็นหลักฐานถึงความคิดเห็นที่แย่มากๆ ที่พวกเขามีต่อฉัน ที่พวกเขาเชื่อการแสดงของฉัน และฉันสาบานว่าจะแก้แค้นไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ฉันเชื่อไม่ได้ว่าฉันเสียเวลาหลายปี—ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฉัน—ไปกับไอ้คนเลวคนนี้ และตอนนี้เขาอาจจะทำให้ฉันเสียอนาคตไปด้วย ทันทีที่ความคิดนี้เข้ามาในหัว ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเสียเวลากับไมค์อีกแม้แต่วินาทีเดียว ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ

ฉันหาข้ออ้างและรีบข้ามเมืองไปเป็นครั้งที่สองในบ่ายวันนั้น วิ่งเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นของโคร่า พี่สาวบุญธรรมของฉัน เราไม่เพียงแต่เติบโตมาด้วยกันในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เธอยังได้เป็นสูติแพทย์และตอนนี้ทำงานที่ธนาคารอสุจิที่หรูหราที่สุดในเมือง ฉันไม่เคยไปหาเธอมาก่อนเพราะฉันมักจะคิดว่าไมค์กับฉันจะมีลูกด้วยวิธีธรรมชาติในที่สุด แต่ชัดเจนว่านั่นไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป

แม้ว่าฉันจะหาผู้ชายที่เต็มใจมีลูกกับฉันได้ทันเวลา ฉันก็ไม่อยากไว้ใจใครหลังจากการทรยศของไมค์ ฉันจะต้องทำเรื่องนี้ด้วยตัวเอง และฉันรู้ว่าโคร่าช่วยฉันได้ ฉันไม่มีเงินมาก แต่ก็มีเงินเก็บพอที่จะจ่ายค่าผสมเทียม โดยเฉพาะเมื่อฉันมีโอกาสแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

เมื่อฉันมาถึง แผนทั้งหมดที่จะอธิบายสถานการณ์ของฉันให้โคร่าฟังอย่างชัดเจนและกระชับก็หายไป เพราะทันทีที่ฉันเห็นพี่สาว ฉันก็พังทลาย เธอกอดและหอมฉันจนน้ำตาหยุดไหล ค่อยๆ ดึงเรื่องราวจากฉันทีละส่วน เมื่อเธอได้ยินเรื่องของไมค์กับเคท เธอก็สบถไม่หยุด แต่นั่นยังไม่เท่ากับปฏิกิริยาของเธอเมื่อฉันอธิบายเรื่องภาวะเจริญพันธุ์ของฉัน

"ไอ้เวรนั่น! ฉันจะฆ่ามัน!" เธอเดือดดาล มองฉันด้วยสีหน้ากังวล "เอลล่า ถ้าหมอของเธอพูดถูก นั่นหมายความว่าเธอมีโอกาสตั้งครรภ์แค่ครั้งเดียว"

"ฉันรู้" ฉันสะอื้น "และถ้านี่จะเป็นลูกคนเดียวของฉัน ฉันไม่อยากเสี่ยง ฉันต้องการผู้บริจาคที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้"

"ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น" โคร่ารับรอง "เรามีการบริจาคจากนักแสดง นายแบบ นักวิทยาศาสตร์ – ที่นี่มีแต่ระดับครีมเดอลาครีมเท่านั้น" เธอชำเลืองมองประตูและลดเสียงลง "เธอไม่ได้ยินจากฉันนะ แต่แม้แต่โดมินิค ซินแคลร์ ก็ส่งตัวอย่างมาที่นี่เพื่อทดสอบ"

"โดมินิค ซินแคลร์เหรอ?" ฉันทวนคำ "มหาเศรษฐีคนนั้นน่ะเหรอ?" ฉันเคยเห็นเขาในเมือง แต่เราไม่ได้อยู่ในสังคมเดียวกัน เขาอาศัยอยู่ในย่านเดียวกับนายจ้างรวยของฉัน และมักจะทักทายเด็กๆ ที่ฉันเป็นพี่เลี้ยง แต่เขามักจะถูกล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดและน่าเกรงขามมากจนฉันขนลุกเมื่อนึกถึงเขา

"โอ้พระเจ้า!" โคร่าตบมือปิดปาก "ฉันไม่ควรบอกเธอเรื่องนี้! ฉันไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ที่จริงเขาก็มีปัญหาเรื่องภาวะเจริญพันธุ์เหมือนกัน และเขาไว้ใจให้เราดูแลตัวอสุจิของเขามากกว่าทุกห้องแล็บในประเทศ ฉันมีอสุจิของเขาอยู่ในห้องอื่นในตอนนี้" เธอกังวล "แต่เอลล่า เธอห้ามบอกใคร เธอต้องสัญญากับฉัน"

"แน่นอน!" ฉันตกลงทันที "ฉันรู้ว่าการรักษาความลับสำคัญแค่ไหนที่นี่"

"ขอบคุณ" โคร่าถอนหายใจ "ตอนนี้ ฉันจะให้แฟ้มข้อมูลลูกค้าของเรากับเธอเพื่อเลือกผู้บริจาค และเมื่อเธอเลือกแล้ว เราจะทำให้เธอตั้งท้องก่อนที่เธอจะทันกะพริบตา"

มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ง่าย แต่ในที่สุดฉันก็เลือกศัลยแพทย์หล่อคนหนึ่งที่รูปถ่ายของเขาทำให้ฉันแทบละลาย โคร่าออกจากห้องไปเพียงเพื่อเตรียมตัวอย่าง และถึงแม้ว่าเธอจะดูตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อกลับมา เธอก็ทำการผสมเทียมอย่างรวดเร็วและมืออาชีพ จับมือฉันเมื่อขั้นตอนเสร็จสิ้น "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะ เอลล่า" เธอสัญญา "เธอกลับมาอีกสิบวันเพื่อดูว่ามันได้ผลไหม"

สิบวัน ฉันคิดอย่างมึนงง สิบวันที่จะตัดสินอนาคตทั้งหมดของฉัน

ถ้าฉันรู้ล่วงหน้าว่าเมื่อครบสิบวันนั้น อนาคตของฉันจะไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไป—แต่จะเป็นของโดมินิค ซินแคลร์เอง